Воложинский районный
исполнительный комитет

Скора будзе дадзены старт ацяпляльнаму сезону, а гэта значыць, што ў камунальнікаў пачнецца самы адказны перыяд.

Сёлета РУП “Валожынскі жылкамунгас” за ўласныя сродкі замяніла на кацельні ў Брыльках два неэканамічныя катлы на сучасныя, якія будуць працаваць на “блакітным” паліве. Мадэрнізацыя абышлася прадпрыемству ў 60000 рублёў. Грашовы баланс тут плануюць ураўнаважыць аптымізацыяй: устаноўка новага абсталявання дазволіла скараціць колькасць працуючых на кацельнай.

Энергаэфектыўныя катлы панясуць у новым сезоне цяпло і для выхаванцаў Ракаўскага дзіцячага сада. Толькі на мантажныя работы камунальнікамі было выдаткавана больш за 15000 рублёў, усяго ж на перааснашчэнне аб’екта затрачана звыш 65000.

Згодна з планавым заданнем выканана пракладка на цеплатрасах ПІТ-трубаў. Усе 187 жылых дамоў, якія абслугоўваюцца кацельнымі жылкамунгаса, атрымалі пашпарты гатоўнасці задоўга да пачатку зімы. Кацельні, а іх у раёне налічваецца 34, уключацца ў работу па першым запатрабаванні.

Не гублялі часу і работнікі ўчастка добраўпарадкавання. Для пасыпкі дарог набыта неабходная колькасць пясчана-солевых сумесей, снегаўборачная тэхніка прайшла тэхагляд і гатова да эксплуатацыі.

Алена ЗБІРЭНКА

Кожнаму з нас хочацца быць заўсёды маладым, жыццярадасным і здаровым. На жаль, час ідзе, а разам з ім ідуць і гады.

І рана ці позна чалавек разумее: недзе далёка засталіся дзяцінства, маладосць, і ўжо не ўсе справы можна зрабіць самастойна. Цудоўна, калі ў такія моманты на дапамогу прыходзяць родныя, знаёмыя або проста неабыякавыя людзі.

У рамках першага этапу рэспубліканскай акцыі «Моладзь – за бяспеку!», прымеркаванай да дня ўтварэння Беларускай маладзёжнай грамадскай арганізацыі ратавальнікаў-пажарных, да пажылых людзей завіталі вясёлыя каманды гаманкой і энергічнай моладзі. З намерам развеяць тужлівы восеньскі настрой і аказаць дапамогу дзядуляў і бабуль наведалі работнікі Валожынскага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях разам з юнымі ратавальнікамі і актывістамі раённага камітэта БРСМ са школ горада. Яны выконвалі разнастайныя гаспадарчыя работы, наладжвалі «кантрольныя закупкі» ў гандлёвых кропках згодна са спісамі неабходных прадуктаў і рэчаў, наводзілі парадак на дваровых тэрыторыях. Такі шэфскі клопат значна палягчае жыццёвы ўклад пажылых людзей, а галоўнае – сагравае іх сэрцы і душы напярэдадні халадоў увагай і цяплом.

Аказваючы дапамогу, юныя ратавальнікі не забываліся нагадваць домаўладальнікам і пра падтрыманне пажарнага парадку ў доме і на тэрыторыі, бо наперадзе ацяпляльны перыяд – час, калі патрэбны не толькі чысціня і парадак, але і бяспека!

Алеся РАДВІЛОВІЧ

Здаровае і збалансаванае харчаванне – адзін з важнейшых паказчыкаў якасці нашага жыцця. Падсілкавацца хутка і смачна гасцям і жыхарам Валожына можна адразу ў некалькіх пунктах грамадскага харчавання.

Не памылюся, калі скажу, што сталовая, якая размяшчаецца на першым паверсе пад рэстаранам “Іслач”, была і застаецца папулярным месцам у наведвальнікаў.

Ужо ў 8.00 самыя раннія кліенты могуць заказаць тут сняданак, апошні ядок будзе накормлены ў 19.30. Над меню “калдуюць” два повары, дзве буфетчыцы, кухонныя рабочыя, усяго – 8 чалавек. Гэта вопытныя прафесіяналы, старанныя працаўніцы, якія акрамя сакрэтаў прыгатавання ежы ведаюць, што добры апетыт у наведвальніка забяспечваецца таксама ветлівым і культурным абслугоўваннем.

Больш за 30 гадоў стаіць ля пліты Любоў Герасімаўна Часноўская. Да справы сваёй яна адносіцца з душой, вывучыла яе да драбніц. Нярэдка повару даводзіцца прыходзіць на рабочае месца і ў выхадныя, калі абедзенная зала заказана пад банкет. Тады ўжо Любоў Герасімаўна гатова паказаць усё сваё кулінарнае майстэрства і гатаваць разнастайныя святочныя стравы. Неабходна зазначыць, што гарадская сталоўка вельмі запатрабаваная для правядзення сямейных урачыстасцей, ад вяселля да хрысцін. Ёсць яшчэ і зала, дзе ладзяцца жалобныя сталы. А на такія мерапрыемствы патрабуюцца асобыя стравы. Іх трэба ўмець і прыгатаваць, і падаць своечасова…

І ўсё ж важнейшая задача сталовай – карміць усіх жадаючых. У сярэднім сюды штодня наведваюцца каля 200 чалавек. Гэта самыя розныя людзі, не аднолькавага дастатку, кожны са сваімі смакавымі перавагамі і патрэбамі. Попыт, як вядома, нараджае прапанову. Толькі найменняў халодных закусак ёсць у меню больш за дзясятак, заўсёды гатуюцца тры першыя стравы, не менш чым два гарніры, на гарачае падаецца рыба смажаная або запечаная пад гароднінай, мяса ў любым выглядзе: рубленыя катлеты ці шніцалі, смажаніна, каўбаскі. У асартыменце разнастайная выпечка, алкагольныя і безалкагольныя напіткі. Начальнік аддзела грамадскага харчавання райспажыўтаварыства Валянціна Уладзіміраўна Шакун расказала, што калектыў сталовай заўсёды выконвае даведзенае планавае заданне і атрымлівае за месяц каля 28000 рублёў выручкі.

Кажуць, першае ўражанне самае праўдзівае. Любая сталовая адразу сустракае нейкімі пахамі. Бывае, на парозе адчуеш, што есці тут не зможаш нават з вялікай галадухі… У сталовай пад “Іслаччу” так прыемна разліваецца водар рознай смакаты, што, здаецца, адным духам наталіцца можна! Але ўсё ж лепш аддаць перавагу не духу, а нечаму больш істотнаму. Я не ўтрымалася і заказала міску расольніку, смак якога навеяў успаміны ні то пра піянерскі лагер, ні то пра студэнцкую сталоўку… Расольнік і сапраўды не расчараваў. Вось толькі раней яго разлівалі па такіх жалезных місачках з “вушкамі”. А зараз для супоў выкарыстоўваюць элегантны посуд з фарфору.

Дарэчы, у гарадской сталоўцы шмат што памянялася апошнім часам: на вокнах – прыгожыя шторы, на сценах – сучасны тэлевізар, карціны. Кухонную зону ад абедзеннай аддзяляе ажурная, выкаваная з металу шырма. Для салатаў і халодных дэсертаў набыта халадзільная вітрына. Нядаўна тут прайшоў касметычны рамонт. За ўласныя сродкі была выканана тынкоўка і афарбоўка сцен, абноўлена столь. Калектыў гэтай установы грамадскага харчавання робіць усё, каб наведвальнік застаўся задаволеным візітам і прыйшоў сюды яшчэ не адзін раз.

Алена ЗБІРЭНКА,

фота аўтара

День и время проведения аукциона: 10 октября 2017 года в 11.00.

Недвижимое имущество: капитальное строение (инв. № 632/С-17660), одноэтажное административное здание с верандой, общ. пл. 83,2 кв. м, 1945 г.п., фундамент бетонный ленточный, стены кирпичные, перегородки кирпичные дощатые, чердачные перекрытия деревянные, крыша шиферная по деревянным стропилам. Принадлежности – уборная, калитка, ворота, забор, участок теплосети, дорожка. Недвижимое имущество расположено на земельном участке пл. 0,0520 га по адресу: Минская обл., г. Воложин, ул. Советская, 3. Назначение: земельный участок для размещения объектов административного назначения. Срок аренды земельного участка – 50 лет со дня государственной регистрации права аренды земельного участка в территориальной организации по государственной регистрации.

Условия использования земельного участка: в установленном порядке предоставляется возможность изменения целевого назначения земельного участка и использование его для размещения административных, общественных зданий, предприятий по обслуживанию населения и других производств, размещение которых допускается в зоне жилой застройки. Победителю аукциона либо единственному участнику несостоявшегося аукциона необходимо: в течение двух месяцев со дня заключения договора аренды земельного участка обратиться за государственной регистрацией возникновения прав на земельный участок.

Начальная цена недвижимого имущества: 15 805, 65 руб. Размер задатка: 3100 руб. Продавец: республиканское унитарное предприятие «Минское областное агентство по государственной регистрации и земельному кадастру», тел.: (8-017) 226-28-54, 226-32-12.

Организатор аукциона: фонд «Минскоблгосимущество», г. Минск, ул. Чкалова, 5, тел.: (8-017) 500-47-11, 220-59-76. Место проведения аукциона: г. Минск, ул. Чкалова, 5.

Мария Викентьевна Кононович – рекордсмен среди старожилов Минщины – в мае отметила 113-летие. Накануне дня пожилых людей, который отмечается 1 октября, корреспондент МЛЫН.BY отправилась за рецептом долголетия в деревню Листопады, затерявшуюся в лесах Воложинщины.

Автобусы сюда не заезжают. Добраться можно на машине или пешком, пройдя 4 километра от центральной усадьбы агрогородка Городьки по узкой грунтовке.

Проселок выводит прямо к дому Марии Викентьевны. Когда-то в деревне были магазин, начальная школа. Теперь детских голосов почти не слышно.

Живет в Листопадах 38 человек, из которых 18 пенсионеров и 5 школьников. В деревне три улицы: одна из них Переездная, на которой и проживает Мария Викентьевна.

Не просто Мария, а пасечница!

Женщина до сих пор держит пчел. Пасечному делу Марию еще в юности научил старший брат. Один улей, подаренный им, стоит до сих пор. Сбор меда, правда, упростила – силы уже не те. Медогонка пылится в сенцах, а полезный продукт женщина получает нехитрым способом: срезает с рамок мягкие соты и, насколько хватает энергии, отжимает их через обычную марлю. С нескольких рамок литровая баночка гарантирована.

Не мед ли один из секретов долголетия?

По проверенному временем рецепту Мария Викентьевна солит на зиму огурцы, а закатывать их в стеклянные банки помогает старательный соцработник. До сих пор каждый год под окнами дома старушка сажает картошку. Специально приглашает помощников. Сорт уже плохо родит, но от привычки «мець на стале сваю бульбачку» бабушка отказаться не может. Прополоть и выкопать, конечно, сил уже нет, но собрать колорадских жуков – ее забота.

Держит четырех куриц, есть в доме и кошка. Интересуюсь: зачем в ее-то годы такие заботы? Пожевав губами, рассудительно объясняет: гостям, помощникам, всем, кто бывает у нее, непременно нужно дать в дорогу натуральный гостинец…

Мария Викентьевна неутомимый трудоголик. Семья держала когда-то коров, поросят. Сама работала в колхозе, была звеньевой, а дома любила посидеть за ткацким станком, порой и за швейной машинкой. Во время войны, как и все, настрадалась, ходила за плугом, кроме серпа, умело управлялась с косой и топором. Возможно, в физической активности и кроется феномен долголетия?

Родом Мария Викентьевна со Сморгонщины, из деревни Шимаки. Выросла в большой семье – было их восьмеро детей. В Листопады «пришла» замуж. Так и задержалась здесь на всю жизнь… Дальше Минска нигде не бывала.

Пережила всех родных братьев и сестер. И мужа нет в живых уже больше тридцати лет. Похоронила двух сыновей. А внуков судьба ей не подарила. Показывая пожелтевшие фотокарточки, Мария Викентьевна крепко сводит мокрые веки, словно хочет «выжать» их от слез. Но разве слезы матерей когда-нибудь высыхают? До сих пор она бережно хранит вещи своих мальчиков. И каждый вечер зажигает свечу памяти, молится перед иконами.

На часы она почти не глядит. Спать может лечь засветло, а встать затемно. Ночью сон долго не приходит. Но в это время хорошо думается под шум проносящихся неподалеку поездов.

И дольше века длится день

Бабушка Мария в ясном уме и на ногах. Но все же три раза в неделю долгожительницу навещает социальный работник Лилия Маковская. Отопление в старом деревянном доме печное – нужно наносить дров. Колодец во дворе – необходимо обеспечить подопечную водой. И сердце у старушки пошаливает. Подолгу лежала в больнице, недавно перенесла операцию.

Может быть, секрет редкого долголетия в особой диете? Но бабушка обескураживает: «Ем, што маю з прадуктаў. Люблю яблыкі. Вось сколька іх на зямле каля дома валяецца! А ўчора за стол, лічы, не прысела. Па гаспадарцы хлапатала. У хаце прыбірала. Вашага прыезду ждала…».

К сожалению, в судьбе Марии Викентьевны было мало светлых мгновений. Поэтому и ценит каждую минуту своего дня, который длится уже больше века.

Елена ПАШКЕВИЧ

Фото автора

www.mlyn.by

Мёд, физическая активность или диета: в чем секрет долголетия самой пожилой жительницы Минщины?

Мария Викентьевна Кононович – рекордсмен среди старожилов Минщины – в мае отметила 113-летие. Накануне дня пожилых людей, который отмечается 1 октября, корреспондент МЛЫН.BY отправилась за рецептом долголетия в деревню Листопады, затерявшуюся в лесах Воложинщины.

Автобусы сюда не заезжают. Добраться можно на машине или пешком, пройдя 4 километра от центральной усадьбы агрогородка Городьки по узкой грунтовке.

Проселок выводит прямо к дому Марии Викентьевны. Когда-то в деревне были магазин, начальная школа. Теперь детских голосов почти не слышно.

Живет в Листопадах 38 человек, из которых 18 пенсионеров и 5 школьников. В деревне три улицы: одна из них Переездная, на которой и проживает Мария Викентьевна.

Не просто Мария, а пасечница!

Женщина до сих пор держит пчел. Пасечному делу Марию еще в юности научил старший брат. Один улей, подаренный им, стоит до сих пор. Сбор меда, правда, упростила – силы уже не те. Медогонка пылится в сенцах, а полезный продукт женщина получает нехитрым способом: срезает с рамок мягкие соты и, насколько хватает энергии, отжимает их через обычную марлю. С нескольких рамок литровая баночка гарантирована.

Не мед ли один из секретов долголетия?

По проверенному временем рецепту Мария Викентьевна солит на зиму огурцы, а закатывать их в стеклянные банки помогает старательный соцработник. До сих пор каждый год под окнами дома старушка сажает картошку. Специально приглашает помощников. Сорт уже плохо родит, но от привычки «мець на стале сваю бульбачку» бабушка отказаться не может. Прополоть и выкопать, конечно, сил уже нет, но собрать колорадских жуков – ее забота.

Держит четырех куриц, есть в доме и кошка. Интересуюсь: зачем в ее-то годы такие заботы? Пожевав губами, рассудительно объясняет: гостям, помощникам, всем, кто бывает у нее, непременно нужно дать в дорогу натуральный гостинец…

Мария Викентьевна неутомимый трудоголик. Семья держала когда-то коров, поросят. Сама работала в колхозе, была звеньевой, а дома любила посидеть за ткацким станком, порой и за швейной машинкой. Во время войны, как и все, настрадалась, ходила за плугом, кроме серпа, умело управлялась с косой и топором. Возможно, в физической активности и кроется феномен долголетия?

Родом Мария Викентьевна со Сморгонщины, из деревни Шимаки. Выросла в большой семье – было их восьмеро детей. В Листопады «пришла» замуж. Так и задержалась здесь на всю жизнь… Дальше Минска нигде не бывала.

Пережила всех родных братьев и сестер. И мужа нет в живых уже больше тридцати лет. Похоронила двух сыновей. А внуков судьба ей не подарила. Показывая пожелтевшие фотокарточки, Мария Викентьевна крепко сводит мокрые веки, словно хочет «выжать» их от слез. Но разве слезы матерей когда-нибудь высыхают? До сих пор она бережно хранит вещи своих мальчиков. И каждый вечер зажигает свечу памяти, молится перед иконами.

На часы она почти не глядит. Спать может лечь засветло, а встать затемно. Ночью сон долго не приходит. Но в это время хорошо думается под шум проносящихся неподалеку поездов.

И дольше века длится день

Бабушка Мария в ясном уме и на ногах. Но все же три раза в неделю долгожительницу навещает социальный работник Лилия Маковская. Отопление в старом деревянном доме печное – нужно наносить дров. Колодец во дворе – необходимо обеспечить подопечную водой. И сердце у старушки пошаливает. Подолгу лежала в больнице, недавно перенесла операцию.

Может быть, секрет редкого долголетия в особой диете? Но бабушка обескураживает: «Ем, што маю з прадуктаў. Люблю яблыкі. Вось сколька іх на зямле каля дома валяецца! А ўчора за стол, лічы, не прысела. Па гаспадарцы хлапатала. У хаце прыбірала. Вашага прыезду ждала…».

К сожалению, в судьбе Марии Викентьевны было мало светлых мгновений. Поэтому и ценит каждую минуту своего дня, который длится уже больше века.

Елена ПАШКЕВИЧ

Фото автора

www.mlyn.by

Сардэчна віншую вас з прафесійным святам – Днём настаўніка!

У гэты дзень самыя цёплыя словы хочацца сказаць настаўнікам і выхавальнікам, кіраўнікам педагагічных калектываў, усім, хто забяспечвае арганізацыю вучэбнага і выхаваўчага працэсу, хто клапоціцца аб развіцці, здароўі і будучыні нашых дзяцей.

Вучыцца, пазнаваць навакольны свет – натуральны чалавечы стан, а прапанаваць новыя ідэі і веды, даць інструмент пазнання – задача тых, каго мы сёння віншуем. Таму так важна, каб у перыяд актыўнага даследавання свету побач з дзецьмі быў сапраўдны педагог. Ён дапаможа засвоіць не толькі школьныя ўрокі, але і спасцігнуць урокі маральнага выбару.

Ваша педагагічнае майстэрства, веды і інтэлект, імкненне да творчага пошуку, цярпенне і настойлівасць у многім вырашаюць шляхі фарміравання новай асобы, здольнай пастаянна павышаць свой адукацыйны і прафесійны ўзровень, плённа працаваць, эфектыўна і паспяхова весці справы, творча мысліць і прымаць адказныя рашэнні, садзейнічаць росквіту дзяржавы.

Жадаю вам стабільнасці ў жыцці, творчых поспехаў, натхнення, павагі калег, вучняў, выхаванцаў і іх бацькоў, нязгаснага жадання несці веды дзецям і самім спасцігаць новае. Няхай усведамленне важнасці і неабходнасці вашай працы для развіцця грамадства надае сілы ў выкананні высакароднай справы. Шчасця, здароўя, творчых здзяйсненняў, жыццёвага аптымізму і заўсёды добрага настрою!

Мікалай Анатольевіч АСТРЭЙКА,

старшыня раённага выканаўчага камітэта

Гісторыя як школьны прадмет мне спачатку давалася цяжка: шмат разнастайнай інфармацыі, якая не заўсёды аказвалася цікавай, многа дат і лічбаў, што дрэнна запаміналіся і блыталіся ў галаве. Але я, адказная вучаніца, проста зубрыла параграфы падручнікаў.

І вось аднойчы да нас у клас прыйшла новая настаўніца той самай гісторыі – Ірына Мікалаеўна ЧУЙКО. Яна выкладала свой прадмет так, што я зацікавілася. Больш не прыходзілася прымушаць сябе вучыцца – настолькі было займальна. І ў далейшым жыцці мне спатрэбіліся веды, якія дала Ірына Мікалаеўна: я здала цэнтралізаванае тэсціраванне без падрыхтоўкі з рэпетытарамі на даволі высокія балы.

Настаўніца выкладае гісторыю і грамадазнаўства ў Івянецкай школе ўжо дваццаць другі год і не ўяўляе сябе ў іншай прафесіі. З чацвёртага класа яна любіла гісторыю, многа чытала і вырашыла паступаць на гістарычны факультэт. Сваё захапленне прадметам стараецца перадаваць вучням – у кожным класе ёсць аматары. З імі настаўніца праходзіць шлях ад пятага да адзінаццатага класа. Некаторыя выпускнікі, якіх вучыла Ірына Мікалаеўна, нават пайшлі на гістфак.

Самае важнае ў яе працы – паказаць дзецям на прыкладах гістарычных асоб і падзей, што дабро перамагае і што ў цяжкіх абставінах трэба берагчы сваю чалавечнасць.

Настасся ЛЯВІНСКАЯ

Аксана Аляксандраўна РУСОВІЧ працуе настаўнікам вось ужо дзесяць гадоў. Зараз выкладае матэматыку ў сёмых, восьмых і ў профільным матэматычным адзінаццатым класах Івянецкай школы.

Кажа, што яе галоўная мэта – навучыць дзяцей думаць лагічна, каб у далейшым жыцці прымаць узважаныя і рацыянальныя рашэнні, а яе прадмет у гэтым – галоўны памочнік. Самае любімае ў працы – калі на ўроку вучні зразумелі ўсё, што настаўніца хацела расказаць, тады адразу бачны вынік.

Настаўніца займаецца медыяпраектам, у рамках якога вучыць школьнікаў працаваць з інтэрнэтам і разнастайнымі крыніцамі інфармацыі адтуль. Напрыклад, яны шукаюць матэматычныя неадпаведнасці і фэйкі ў фільмах, бяруць кулінарныя рэцэпты і вылічваюць правільныя прапорцыі прадуктаў. Да гэтых урокаў рыхтавацца цяжка, але вучням падабаецца займацца такім чынам, яны з энтузіязмам працуюць над заданнямі.

У сваё прафесіянальнае свята Аксана Аляксандраўна жадае, каб у дзетак не згасала цікавасць да ведаў, а настаўнікам – вялікага цярпення.

Настасся ЛЯВІНСКАЯ,

фота аўтара

У раёне набрала поўны ход кампанія па сяўбе азімых зерневых культур. З яе прамежкавымі вынікамі можна азнаёміцца ў прыведзенай ніжэй табліцы. А мы раскажам чытачам, як гэты працэс ідзе непасрэдна ў сельгаспрадпрыемствах. Кантрасты гаспадарання выразна прасочваюцца на прыкладзе дзвюх гаспадарак – ААТ "Агра-Дубінское" і ТАА "Адамова-агра".

Зрабіць якасна і ўкласціся ў тэрміны – такая задача стаіць перад удзельнікамі сяўбы азімых зерневых культур. Гэта час руплівасці аратых, сейбітаў, механізатараў, якія прасуюць і кладуць у сцірты салому, уносяць угнаенні, належным чынам рыхтуюць і "распушваюць" глебу, каб насенне клалася роўна і дало пасля зімы добрыя ўсходы.

Толькі пры такіх умовах пшаніца, жыта, трыцікале змогуць да наступлення першых замаразкаў не толькі прарасці, але і паспеюць назапасіць неабходныя пажыўныя рэчывы і ўжо не будуць баяцца нізкіх тэмператур.

Дубінскія палеткі парадуюць любога гаспадара. Праязджаючы праз хлебныя мясціны гэтага сельгаспрадпрыемства, даешся дзіву вопыту і разумнай стратэгіі кіраўніцтва і галіновых спецыялістаў, працавітасці і майстэрству механізатараў. Здавалася б, і плошчы немалыя, і землі няпростыя, а як дагледжаны! Тут і контурнасць, і роўнядзь, і камяніцы не бачна. А на ўчастках, засеяных да нядаўніх дажджоў, ужо зелянеюць парасткі, што на наступны год стануць добрым зачынам жніва...

Па стане на 27 верасня ў ААТ "Агра-Дубінское" засеяна 650 гектараў зерневых культур, а таксама 50 гектараў азімых на зялёны корм. Гаспадарка на 100% забяспечана калійнымі ўгнаеннямі,  ёсць неабходны мінімум фасфатаў (гэты від мінералаў каштуе нятанна: цана 1 тоны складае на айчынным рынку 1800 рублёў, таму ў цэлым такая сітуацыя характэрная для ўсіх сельгаспрадпрыемстваў нашага рэгіёну). Пры спрыяльным надвор'і тут разлічваюць не проста закрыць план (ён складае сёння 900 гектараў), але і высеяць звыш нормы і дагнаць названую лічбу да 1200 га. Ведаючы мэтанакіраванасць дубінцоў, ім гэта, хутчэй за ўсё, удасцца.

На землях ТАА "Адамова-агра" з запланаваных да сяўбы азімых зерневых 710 гектараў на час аб'езду работа была завершана на 303-х. Паралельна з гэтай справай вядзецца заворванне глебы, уласнымі сіламі ладзіцца падбор каменняў. Апошнімі, дарэчы, адамоўскія палі ўсыпаны надзвычай шчодра. І высілкаў адзінага механізатара, камандзіраванага ў той дзень самастойна збіраць вялікія і малыя рэшткі апошняга глабальнага абледзянення, было яўна недастаткова...

Сітуацыя ў гаспадарцы насамрэч складаная. Асабліва ў частцы забяспечанасці тэхнікай і рабочымі рукамі. Як засведчыў галоўны аграном таварыства з абмежаванай адказнасцю, на хаду засталіся толькі тры трактары "МТЗ-1221". Астатнія чатыры прастойваюць – у іх няспраўныя рухавікі. Праўда, на днях адзін матор прывезлі, таму можна разлічваць, што машынна-трактарны парк трошкі "ажыве" ў бліжэйшы час.

Запас узаранай пад сяўбу плошчы ў гаспадарцы складае каля 190 гектараў. На работах задзейнічаны два ўласныя сельгасагрэгаты і адзін, камандзіраваны на дапамогу з ААТ "Валожынская райаграпрамтэхніка". Але ж, згодна з тэхналогіяй, неабходна яшчэ правесці і постапрацоўку глебы, раздрабніць узнятыя плугамі груды. А культыватар у адамоўцаў толькі адзін, і той сапсаваўся... Вось і атрымліваецца, што ў пагоні за выкананнем тэрмінаў работ пакутуе іх якасць. "Апраўданасць" такога кроку пакажуць вынікі ўраджаю 2018 года.

Сяргей САДОЎСКІ,

фота аўтара

1 верасня ўпершыню адчынілі дзверы сярэдняй школы № 1 семдзесят чатыры першакласнікі. Усяго тут займаецца 581 вучань, гэта 27 клас-камплектаў. Сёлета адкрыўся профільны дзясяты клас, дзе на паглыбленым узроўні вывучаюць матэматыку, фізіку і рускую мову.

У навучальнай установе працуе 61 педагог. Кожны з іх заслугоўвае добрых слоў і павагі, бо яны – галоўныя пасля бацькоў людзі для кожнага са сваіх выхаванцаў. Для прэстыжу школы ў мінулым годзе многа зрабілі А. А. ЖУК, Т. Я. ПРАКАПОВІЧ, Я. С. ЯРОТА і А. І. БІТЭЛЬ. Пад кіраўніцтвам настаўніка матэматыкі Аляксандры Анатольеўны вучаніца Паліна Жук заняла 1-е месца на раённым этапе конкурсу работ даследчага характару “Юны даследчык”. Для яе выхаванцаў Максіма Кіслага і Марыі Цмыкавай паспяховым стаў удзел у раённым этапе алімпіяды па матэматыцы. Асаблівых слоў удзячнасці за шматгадовую добрасумленную працу заслугоўвае настаўніца пачатковых класаў Таццяна Яраславаўна. Педагог-арганізатар Яна Сяргееўна з’яўляецца пераможцай раённага этапу конкурсу “Суперважаты”, яна падрыхтавала да ўдзелу ў конкурсе “Маё піянерскае лета” Эвеліну Гутар, якая ў рэспубліканскім этапе заняла 2-е месца. Настаўніца беларускай мовы і літаратуры Ала Іванаўна перамагла ў дыстанцыйнай алімпіядзе для педагагічных работнікаў.

Тэкст і фота Анжэлы РАДЫНА